Ως πότε θα ανεχόμαστε τον εκχυδαϊσμό της πολιτικής;

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης στο  https://apopseis.gr/

Στις εκλογές του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας προέταξε το νέο που υποτίθεται ότι εξέφραζε, προκειμένου μαζί με τα πρωτόγονα συναισθήματα του θυμού και της πολιτικής οργής, που απαγορεύουν την καθαρή κρίση, να ισοπεδώσει εκλογικά τη Νέα Δημοκρατία.

Δεν πέτυχε να ισοπεδώσει τη ΝΔ, αλλά πέτυχε τρεις συνεχόμενες νίκες (δύο εκλογικές και ένα δημοψήφισμα) που του έδωσαν την κυριαρχία στο πολιτικό σκηνικό για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Συκοφαντίες τύπου Γκέμπελς και λαϊκός φασισμός, στρατηγική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Η συζήτηση στη Βουλή για την απόφαση του Eurogroup δεν μας έκανε σοφότερους στα οικονομικά.

Αντίθετα όποιος ήθελε να δει και να καταλάβει, έγινε σοφότερος σε άλλα ζητήματα, εξόχως πολιτικά, τα οποία όμως δημιουργούν τρόμο για τη νοοτροπία από την οποία διακατέχονται οι σημερινοί κυβερνώντες.

Είδαμε ότι η βασική πολιτική γραμμή της κυβέρνησης επικεντρώνεται στο δόγμα του Γκέμπελς: «Συκοφαντείστε, συκοφαντείστε, όλο και κάτι θα μείνει…»

Αλήθεια, ποιος είναι ο πραγματικός Εφιάλτης για την Ελλάδα;

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Τα μαγικά κόλπα του κ. Τσίπρα προκειμένου να ανακόψει τον δημοσκοπικό κατήφορο του ΣΥΡΙΖΑ, με το επίδομα στους συνταξιούχους και το πάγωμα του ΦΠΑ σε ορισμένα από τα νησιά του Αιγαίου, έχουν πολλαπλώς δυσμενή αποτελέσματα για τη χώρα.

Το σημαντικότερο είναι ότι οι εταίροι, ακόμα και αν τελικώς αποδεχθούν τα μέτρα του κ. Τσίπρα, το κόστος τους δεν πρόκειται να τα αποφύγουμε, και πιθανότατα το κόστος συμψηφιστεί στα νέα μέτρα, όταν και όποτε κλείσει η αξιολόγηση.
Ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων Βασίλης Λεβέντης είπε κάτι που είναι απολύτως ορθό:

Απέναντι στο ψέμα αντιτάσσουμε την αλήθεια (δημοσιεύθηκε στο site apopseis.gr)

του Γιώργου Κοντογιάννη.

Εδώ και 2,5 χρόνια ξεκινήσαμε μια πορεία δύσκολη, επίπονη και σκληρή, που ως στόχο είχε κατ’ αρχάς τη διάσωση της χώρας από την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και σε δεύτερη φάση την ανάκαμψη και ανάπτυξη της οικονομίας μας.

Σε αυτά τα 2,5 χρόνια πετύχαμε πολλά. Λάβαμε αποφάσεις που έπρεπε να έχουν ληφθεί τα τελευταία 25 χρόνια. Αντιταχθήκαμε και ανατρέψαμε νοοτροπίες που μας οδήγησαν στην κρίση και οι οποίες υπήρχαν ακόμα και μέσα στο κόμμα μας.

Είπαμε ένα τεράστιο ΟΧΙ στο λαϊκισμό και αποφασίσαμε να παλέψουμε με όποιο κόστος για το καλό της Ελλάδος και των Ελλήνων.

«Μα…»Θα ρωτήσει κάποιος, «αφού πετύχατε τόσα πολλά γιατί ο λαός αντιδρά;».

Ναι, κάναμε λάθη.

Ναι, υπήρξαν καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων.

Ναι, υπήρξαν παλινωδίες, με χαρακτηριστικότερη αυτή του ΕΝΦΙΑ για την οποία πολιτικά απολογούμαστε…

(πατήστε εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια του άρθρου:  http://www.apopseis.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=828:%CE%B1%CF%80%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%88%CE%AD%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%84%CE%AC%CF%83%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1&Itemid=53

Η μάχη μεταξύ υπευθυνότητας και λαϊκισμού (όπως δημοσιεύθηκε στο: parapolitika.gr)

http://www.parapolitika.gr/ArticleDetails/tabid/63/ArticleID/409880/Default.aspx 

Συντάκτης: Γιώργος Κοντογιάννης

Κάθε φορά που πλησιάζουμε στις εκλογές, από τα μεγάλα κόμματα προβάλλεται το διακύβευμα που υπάρχει, αν ο λαός αποφασίσει έτσι ή αλλιώς.
Στις επικείμενες εκλογές τα δύο τέως μεγάλα κόμματα άρχισαν ήδη να προβάλλουν ως διακύβευμα, το μεν ΠΑΣΟΚ την ανάγκη επιβίωσης της «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης», η δε ΝΔ την ανάγκη αυτοδυναμίας γιατί «πρέπει να κυβερνηθεί ο τόπος».
Αυτά τα διλήμματα είναι εκείνα που προβάλλουν τα επιτελεία των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων και αυτά είναι εκείνα που βολεύουν την εκλογική τους τακτική.
Την ίδια ώρα τα μικρότερα κόμματα της Δεξιάς και της Αριστεράς, επιχειρούν να φθάσουν στις εκλογές με το δίλημμα «μνημόνιο ή αντιμνημόνιο», προσπαθώντας να δώσουν πολλά εξ αυτών –κυρίως αυτών που η ύπαρξή τους οφείλεται στο «όχι» στο μνημόνιο που είπαν οι βουλευτές που τα ακολουθούν - μια μορφή ιδεολογίας στον αντιμνημονιακό αγώνα.
Το πραγματικό διακύβευμα όμως είναι άλλο.