Ο «Σουλτάνος» της Τουρκίας και οι μικροί Ερντογάν της Αριστεράς του Τσίπρα

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε με αγωνία όσα εξαιρετικά ανησυχητικά συμβαίνουν στην οικονομία της Τουρκίας τα οποία, όπως είναι φυσικό, έχουν διεθνείς επιπτώσεις, όχι μόνο στην οικονομική αλλά και στην πολιτική σκηνή.

Γνώρισμα των καθεστώτων που ρέπουν προς τον ολοκληρωτισμό είναι η δημιουργία συνωμοσιών και φανταστικών εξωτερικών εχθρών ή η προβολή σκοτεινών κινήτρων σε εχθρούς που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Γιατί η νίκη Ερντογάν επιβάλλει την αλλαγή πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Κάθε δημοψήφισμα εμπεριέχει το σπέρμα του διχασμού του λαού, καθώς αυτός καλείται να πάρει αποφάσεις μεταξύ ενός «ναι» ή «όχι» που σε άλλες περιπτώσεις η πολιτική του ηγεσία δεν έχει τη δύναμη να λάβει, όπως έγινε στην Ελλάδα με το δημοψήφισμα παρωδία του κ. Τσίπρα, ή που σε άλλες περιπτώσεις η πολιτική ηγεσία θέλει να νομιμοποιήσει, όπως στην περίπτωση Ερντογάν.

Δεν πρόκειται να εξετάσουμε τον τρόπο που έγινε το δημοψήφισμα στην Τουρκία όπου όποιος υποστήριζε το «όχι» κινδύνευε να χαρακτηρισθεί προδότης, ούτε με το ρόλο που έπαιξε στην τουρκική επαρχία με εκφοβισμούς και πιέσεις η στρατοφυλακή, αλλά ούτε και με την ένσταση της αντιπολίτευσης ότι τα ασφράγιστα αποτελέσματα που ξεπέρασαν τα

Η Τουρκία προκαλεί την ΕΕ αλλά η Ελλάδα στερείται ικανής πολιτικής ηγεσίας

Αν ρίξει κανείς μια ματιά στα βασικά θέματα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ, η εικόνα που θα αποκομίσει είναι μια εικόνα έντασης και πορείας προς την αβεβαιότητα.Πολλοί λένε ότι αυτό έχει σχέση με το γεγονός ότι η Ευρώπη δεν έχει πλέον ηγέτες. Ίσως… Αλλά ποιος λογικός νους μπορεί να δεχθεί ότι ξαφνικά εξαφανίσθηκαν από την Ευρώπη (και όχι μόνο) τα φωτεινά μυαλά; Μήπως λοιπόν τα λεγόμενα «φωτεινά μυαλά» αποφεύγουν να ασχοληθούν με την πολιτική; Πιθανόν…

Τσίπρας-Ερντογάν: Άλλοι μέθοδοι, ίδιο αποτέλεσμα! (apopseis.gr)

του Γιώργου Κοντογιάννη.

Κάποτε ένας υπουργός Άμυνας, από τους πιο σοβαρούς που έχουν περάσει από το συγκεκριμένο υπουργείο μου είπε: «Σε αυτό το υπουργείο και καλά να είσαι όταν έρχεσαι, στο τέλος κάτι παθαίνεις όταν βλέπεις όλους αυτούς τους “αστεράτους” να σου βαράνε προσοχές».
Βέβαια ο εν λόγω υπουργός, δεν «καβάλησε καλάμι» ποτέ, γιατί και μόνο η επίγνωση της εξουσίας που είχε και η επιρροή που θα μπορούσε να επιφέρει στην συμπεριφορά ενός ανθρώπου – γιατί και οι πολιτικοί άνθρωποι είναι- τον κρατούσε προσγειωμένο γερά στη γη.